Commissie: Geestelijke Gezondheidszorg
Categorie: (Immateriele) schade
Jaartal: 2026
Soort uitspraak: bindend advies
Uitkomst: deels gegrond
Referentiecode:
1323770/1341213
De uitspraak:
Waar gaat de uitspraak over?
De uitspraak betreft een klacht van een cliënt over een onjuiste uitslag van een urinecontrole. Door een administratieve fout werd een positieve testuitslag van een medepatiënt aan zijn dossier gekoppeld. De cliënt stelde dat dit, gelet op zijn TBS-maatregel met voorwaarden, veel stress en angst heeft veroorzaakt. Ook klaagde hij over de wijze waarop medewerkers met de situatie zijn omgegaan en verzocht hij om een schadevergoeding van € 2.000,-. De commissie oordeelt dat de zorgaanbieder een fout heeft gemaakt bij de urinecontrole en verklaart dit klachtonderdeel gegrond. De klacht over de bejegening is onvoldoende onderbouwd en daarom ongegrond. Hoewel de zorgaanbieder tekort is geschoten, heeft de cliënt onvoldoende aangetoond dat hij hierdoor schade heeft geleden die voor vergoeding in aanmerking komt. Het verzoek om schadevergoeding wordt daarom afgewezen. Wel moet de zorgaanbieder het klachtengeld vergoeden.
De volledige uitspraak
in het geschil tussen
de heer [naam], wonende te [plaatsnaam] (hierna te noemen: de cliënt)
en
Parnassia Groep BV, gevestigd te ‘s-Gravenhage
(hierna te noemen: de zorgaanbieder).
Samenvatting
De cliënt verwijt de zorgaanbieder een fout te hebben gemaakt bij de urinecontrole. De zorgaanbieder heeft de fout erkend. De cliënt verlangt een vergoeding voor de schade die hij als gevolg van deze fout heeft geleden. De zorgaanbieder heeft de gevorderde schadevergoeding afgewezen. De klacht over de bejegening acht de commissie onvoldoende onderbouwd. De commissie verklaart de klacht gedeeltelijk gegrond en bepaalt dat het klachtengeld moet worden vergoed maar wijst het verzoek tot schadevergoeding – als onvoldoende onderbouwd – af.
Behandeling van het geschil
Partijen zijn overeengekomen dit geschil bij wege van bindend advies door de Geschillencommissie Geestelijke Gezondheidszorg (hierna: de commissie) te laten beslechten. De commissie heeft kennisgenomen van de overgelegde stukken.
De behandeling heeft plaatsgevonden op 14 september 2026 te Den Haag.
De cliënt is niet ter zitting verschenen. Namens de zorgaanbieder zijn verschenen mevrouw [naam], jurist, mevrouw [naam], teammanager bedrijfsvoering OFZ en mevrouw [naam], teammanager patiëntenzorg OFZ.
De commissie heeft het volgende overwogen.
Onderwerp van het geschil
De cliënt heeft de klacht voorgelegd aan de zorgaanbieder.
Het geschil betreft de schade na een urinecontrole waarbij een fout is gemaakt.
Standpunt van de cliënt
Voor het standpunt van de cliënt verwijst de commissie naar de overgelegde stukken. In de kern komt het standpunt op het volgende neer.
De cliënt verwijt de zorgaanbieder een fout te hebben gemaakt bij de urinecontrole. De cliënt heeft op 4 december 2025 de klacht bij de zorgaanbieder ingediend en deze is op 24 december 2025 gegrond verklaard. De cliënt heeft daarnaast een verzoek tot schadevergoeding ingediend bij de zorgaanbieder maar deze is afgewezen. De cliënt heeft daarom het geschil aan de commissie voorgelegd en verzoekt om toekenning van een schadevergoeding van € 2.000. De cliënt stelt ten eerste dat een ernstige fout is gemaakt en hij verzoekt om erkenning daarvan. Door de fout is een foutieve uitslag aan zijn dossier gekoppeld. Ten tweede is volgens de cliënt de impact van deze fout op zijn specifieke situatie (TBS met voorwaarden) enorm. De cliënt heeft van de rechter een laatste kans gekregen. Een onterechte positieve uitslag op methylfenidaat (Ritalin) had direct kunnen leiden tot een negatief advies van de reclassering en het herroepen van zijn voorwaarden. De doodsangst en de stress die de cliënt voelde toen ‘zijn hele leven aan hem voorbij flitste’, is niet te vergelijken met normale spanning. Zijn volledige toekomst stond op het spel door een administratieve blunder. Ten derde is de cliënt onprofessioneel bejegend door de medewerkers die lacherig en bagatelliserend hebben gehandeld toen de uitslag werd besproken. Er was geen ruimte voor hoor en wederhoor en de cliënt is niet geïnformeerd over zijn recht op contra-expertise. Dit gebrek aan empathie en professionele houding heeft de emotionele schade vergroot.
Daarnaast verzoekt de cliënt dat de gemaakte fout zwart op wit komt te staan.
Standpunt van de zorgaanbieder
Voor het standpunt van de zorgaanbieder verwijst de commissie naar de overgelegde stukken. In de kern komt het standpunt op het volgende neer.
Op 11 november 2025 heeft de cliënt een positieve testuitslag van een urinecontrole ontvangen. De cliënt was daardoor erg van slag, waarna de mentor is nagegaan of de uitslag klopte door de urinecontrolelijst te controleren. Na onderzoek is gebleken dat er op het labformulier van een medepatiënt per abuis de naam van de cliënt was gezet en de uitslag onterecht was gekoppeld aan de naam van de cliënt. Op 12 november 2025 heeft de zorgaanbieder de fout erkend en is de fout rechtgezet. De fout is op 12 november 2025 gecorrigeerd in het dossier van de cliënt en tevens is die dag de reclassering geïnformeerd over de fout.
Op 4 december 2025 heeft de cliënt zich gewend tot de klachtencommissie van de zorgaanbieder. De klachtencommissie heeft de klacht op 18 december 2025 gegrond verklaard. De cliënt heeft een schadevergoeding van €2.000 gevorderd wegens immateriële schade. De zorgaanbieder stelt zich op het standpunt dat er onvoldoende concrete gegevens zijn aangevoerd door de cliënt waaruit volgt dat, in verband met de omstandigheden van het geval, psychische schade is ontstaan. De enkele stelling dat de cliënt stress en doodsangst heeft ervaren op het moment dat hij de foutieve positieve uitslag heeft ontvangen, is onvoldoende onderbouwd om een aantasting van de persoon aan te nemen. Ook acht de zorgaanbieder de aard en de omvang van de schade onvoldoende onderbouwd. Er is volgens de zorgaanbieder geen sprake van een aantasting in persoon ‘op andere wijze’ in de zin van artikel 6:106 BW, waardoor de cliënt geen recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding.
Beoordeling van het geschil
De commissie heeft het volgende overwogen.
De klacht van de cliënt ziet op (i) de fout bij de urinecontrole, (ii) de bejegening door medewerkers bij de bespreking van de uitslag en (iii) de gevolgen daarvan, waarvoor de cliënt schadevergoeding en schriftelijke erkenning van de fout verlangt.
Fout bij de urinecontrole
Vast staat dat op het labformulier van een medepatiënt per abuis de naam van de cliënt is vermeld, waardoor ten onrechte een positieve uitslag aan de cliënt is gekoppeld. De zorgaanbieder heeft deze fout erkend. De klacht is in zoverre gegrond.
Bejegening
De cliënt stelt dat de medewerkers lacherig en bagatelliserend hebben gereageerd toen de uitslag werd besproken, dat er geen ruimte was voor hoor en wederhoor en dat hij niet is gewezen op de mogelijkheid van contra-expertise. De cliënt heeft deze stellingen niet nader geconcretiseerd, bijvoorbeeld door aan te geven welke medewerkers zich wanneer en op welke wijze hebben uitgelaten, en hij is niet ter zitting verschenen om zijn klacht op dit punt toe te lichten. Daartegenover staat dat de mentor, toen de cliënt van slag bleek, direct is nagegaan of de uitslag klopte, en dat de zorgaanbieder de fout de volgende dag heeft erkend, het dossier heeft gecorrigeerd en de reclassering heeft ingelicht. Op grond hiervan kan de commissie niet vaststellen dat de cliënt onprofessioneel is bejegend. Nu de onjuiste uitslag binnen een dag is gecorrigeerd, is evenmin gebleken dat de cliënt is benadeeld doordat hij niet op de mogelijkheid van contra-expertise is gewezen. Dit klachtonderdeel is ongegrond.
Schadevergoeding
Voor aanspraak op een schadevergoeding is ten minste vereist dat de zorgaanbieder in enig opzicht toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de behandelingsovereenkomst en dat er een causaal verband is tussen deze tekortkoming en de schade die is geleden. De zorgaanbieder heeft erkend dat zij toerekenbaar tekort is geschoten in de nakoming van haar verplichtingen voortvloeiend uit de behandelingsovereenkomst.
De vraag is vervolgens of door deze tekortkoming ook daadwerkelijk immateriële en/of materiële schade is geleden door de cliënt.
Met betrekking tot de immateriële schade overweegt de commissie als volgt.
Artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt, voor zover relevant, het volgende.
Eerste lid: Voor nadeel dat niet in vermogensschade bestaat, heeft de benadeelde recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding:
a. indien de aansprakelijke persoon het oogmerk had zodanig nadeel toe te brengen;
b. indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast.
Hoewel dit niet als zodanig is gesteld, gaat de commissie ervan uit dat de grondslag van het verzoek om schadevergoeding is gelegen in aantasting in de persoon op andere wijze. Hiervan is in ieder geval sprake indien de benadeelde als gevolg van dit handelen geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde meebrengen dat van de bedoelde aantasting in zijn persoon “op andere wijze” sprake is. In zo een geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen (vgl. HR 15 maart 2019, ECLI:NL:HR:2019:376).
Naar het oordeel van de commissie is onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de cliënt als gevolg van de positieve testuitslag van de urinecontrole waarbij de fout is gemaakt geestelijk letsel heeft opgelopen en daarmee dat hij op andere wijze in zijn persoon is aangetast.
Weliswaar is komen vast te staan dat de zorgaanbieder een fout heeft gemaakt bij de urinecontrole, maar hieruit volgt niet dat als gevolg van deze fout – die na ontdekking onmiddellijk is gecorrigeerd en waarbij niet is gebleken dat de reclassering hieraan gevolgen heeft verbonden – geestelijk letsel is ontstaan. Evenmin brengen de aard en de ernst van de normschending mee dat de nadelige gevolgen daarvan voor de cliënt zo voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen. De commissie heeft er begrip voor dat de onjuiste uitslag, gelet op de positie van de cliënt, tot grote schrik en spanning heeft geleid. De fout is echter binnen een dag hersteld en de reclassering is daarover dezelfde dag geïnformeerd. Van materiële schade is niet gesteld of gebleken. De commissie wijst het verzoek tot schadevergoeding daarom af.
Met betrekking tot het verzoek van de cliënt om de fout zwart op wit te erkennen, overweegt de commissie dat de zorgaanbieder de fout heeft erkend en het dossier van de cliënt heeft gecorrigeerd. Die erkenning ligt met dit bindend advies vast. Het verzoek behoeft daarom geen verdere behandeling.
Nu de klacht gedeeltelijk gegrond is, dient de zorgaanbieder op grond van artikel 21 lid 1 onder a van het Reglement Geschillencommissie Geestelijke Gezondheidszorg het door de cliënt betaalde klachtengeld aan hem te vergoeden.
Derhalve wordt als volgt beslist.
Beslissing
De commissie:
– verklaart de klacht van de cliënt gedeeltelijk gegrond;
– wijst het verzoek tot schadevergoeding af;
– bepaalt dat de zorgaanbieder het door de cliënt betaalde klachtengeld van € 52,50 aan hem dient te vergoeden.
Aldus beslist door de Geschillencommissie Geestelijke Gezondheidszorg, bestaande uit de heer mr. dr. B. Wallage, voorzitter, mevrouw drs. F. Zwanepol, mevrouw E.M. van den Berg, leden, in aanwezigheid van mevrouw mr. M. Land Smorenburg, secretaris, op 14 september 2026.